Belevenissen van een Ballonpassagier

Dit verhaal komt uit de pen van een passagier die een ballonvaart kreeg aangeboden van een zakenrelatie. De vaart werd gemaakt tijdens de "Internationale Barneveldse Ballonfiësta" Het was z'n eerste vaart in een heteluchtballon.

'M'n eerste keer', Belevenissen van een Ballonpassagier

Hoe het begon...

Het kwam als een soort donderslag bij heldere hemel. Eén van onze vaste leveranciers, normaal goed voor een magnetron of een cd-speler bij wijze van relatiegeschenk aan het einde van het jaar, bood ons bedrijf een ballonvaart aan. Familieberaad en slapeloze nachten volgden en mijn, overigens lieftallige, echtgenote betrap te ik op een controle van mijn levensverzekeringspolis! Dit laatste had ze niet meer gedaan sinds we besloten om jaarlijks een wintersportvakantie te gaan houden. Een huivering bekroop mij en in gedachten zag ik haar, m'n nageslacht en mijn medewerkers al achter m'n baar lopen. Hoezo bang ?

Op kantoor hadden ze er plezier in. Juffrouw Jannie van de afdeling Verkoop kwam me zo'n - vergeef me het woord -kotszak brengen die ze had meegenomen uit het vliegtuig na haar vakantietrip naar Kreta. "Voor het geval dát"- zei ze, maar ik werd er eerlijk gezegd niet vrolijk van. Zij wel natuurlijk, want ze liep stikkend van het lachen m'n. kantoor weer uit.

Het is zover...

Eén week en drie gezinsverpakkingen Valdispert later was het zover. Ik plakte rond een uur of zes m'n "VIP-parkingkaart" achter de voorruit van mijn auto,. laadde m'n binnenpretjes hebbende echtvriendin en onuitstaanbare kinderen in en begaf me op weg. Van de ontvangst door de lieftallige hostess en het "inchecken" weet ik me eerlijk gezegd geen barst meer te herinneren. Ik kwam pas weer een beetje tot m'n positieven toen het , "zover was" .De charmante gastvrouw sleurde me mee naar een hoek van het veld waar enkele mannen en vrouwen bezig waren een grote lap stof uit een zak te trekken. Moest ik daar nu mee de lucht in ? Stiekem voelde ik even aan het materiaal, 't was wel verrekte dun. Om daar nu je leven aan toe te vertrouwen. Geen gek idee eigenlijk van m'n vrouw om toch even die verzekeringspolis na te kijken…....

De ballonvaarder startte de grote ventilator die naast de mand stond opgesteld. De koude lucht veranderde de lap stof in een soort fabriekshal van textiel. Toen de ballon naar het oordeel van de ballonvaarder voldoende vorm had gekregen stak hij de branders aan en vulde met korte stoten het bouwsel met hete lucht. Langzaam kwam het gevaarte overeind en kromp ik bijna in elkaar….Eén van zijn medewerkers kwam met een touw aanhollen dat aan het frame van de branders werd vastgemaakt. Even later mocht ik aan boord.

Het vertrek...

Als je er die eerste keer voor staat moet je toch even wat wegslikken. Zou ik "het" nu wel doen ? Zomaar in zo'n rieten mandje stappen en me overgeven aan de luimen van de onbetrouwbaar uitziende piloot en de grillen van de wind? Bang voor het homerisch gelach van vriend en -natuurlijk!- vijand. klim je over de rand en vind jezelf, stijf samengeperst met nog twee andere, krampachtig glimlachende slachtoffers en de zelfverzekerend grijnzende piloot, terug op zo' n drie vierkante meter meubelplaat omgeven door een rieten hekwerkje en met vier grote gasflessen in de hoeken. De instructie van de piloot maakt het er al niet beter op: je mag de gasslangen niet aanraken, moet tijdens de landing door de knieën, mag dan alleen de touwlussen vasthouden en pas uit de mand als de. ballonvaarder daartoe toestemming geeft. "Lichtgroen", dat moet nu ongeveer de kleur van m'n gezicht zijn, denk ik, en. verstolen gluur ik naar m'n medepassagiers. De één ziet spierwit en de ander knalrood, dus dat verhoogt m'n zelfvertrouwen ook niet spectaculair.

Familieleden en vrienden maken foto's van ons. Ik tover zowaar een glimlach op m'n gezicht en probeer tevens enthousiast te kijken. Het valt niet mee als je tegelijkertijd zo'n vreemd gevoel in maag en darmen krijgt en eigenlijk het liefst aan de piloot zou willen vragen of er ook een chemisch toilet aan boord is!

Boven m'n hoofd brullen de branders en de spaarzame haren op m'n schedeldak bieden onvoldoende beschutting tegen de hitte. Een petje zou niet zo gek geweest zijn, peins ik nog en plotseling realiseer ik me dat we "los" zijn. Langzaam en dan wat sneller zie ik de vertrouwde Koewei onder me wegzinken. Buurman links, die spierwitte, klemt z'n beide handen als een paar bankschroeven om de met suède beklede rand van de mand. Z'n knokkels laten duidelijk zien dat die knuisten slechts met behulp van een breekijzer kunnen worden verwijderd. De "knalrode" schijnt nú al door de knieën te zakken terwijl dat toch duidelijk alleen bij de landing verplicht was!

De vaart...

Wat beverig kijk ik naar beneden en zie gigantische mensenmassa's wuiven en hoor ze zelfs roepen. Onder ons beginnen andere ballons al wat meer vorm te krijgen en boven de bomen, richting Voorthuizen. hangen degenen die ons voorgingen op deze tocht vol onzekerheden.

Het dorp Barneveld lijkt nu opeens een dorpje. De anders zo dominerende appartementgebouwen wekken de indruk door kinderen van kartonnen dozen in elkaar te zijn geknutseld. Minuscule mensjes stappen in hele kleine blikjes waarvan je alleen uit ervaring weet dat het auto's moeten zijn. Het Fleischmann-treintje Ede - Amersfoort rijdt langs de rand van het Schaffelaarsebos als een soort gele rups op een boerenkoolblad. In de verte zie je weer andere plaatsen die allen om het hardst smeken om aan je voeten te mogen liggen: Nijkerk, Amersfoort en, heel in de verte Utrecht.

Het is verwonderlijk wat je allemaal nog hoort op zo' n driehonderd meter boven de aarde. Het geroezemoes van het veelkoppige publiek onder je, de klanken van de beiaard - verrek, 't is al half negen -en een paar blaffende honden.

 

Statig drijven we door het zwerk. Onder ons de weilanden ten noorden van het Schaffelaarsebos.

Links hotel 'Heidepark' en daarnaast het gelijknamige naargeestige bosje met de krassende roekenkolonie.

Industrieterrein 'De Harselaar' komt in zicht. Onze ballon weerspiegelt zich in de vijver voor het pand van Baan Automatisering en rechts van ons kringelt een, toch redelijk witte, sliert rook uit de 'smeerpijp' van Broerius. Op de snelweg Amersfoort - Apeldoorn houden auto's in en er wordt luid getoeterd. Veel mensen schijnen ons te benijden en. eerlijk gezegd. ik begin me al veel behaaglijker te voelen op m'n 'frontbalkon aarde'.

Beneden ons het Zeumerse Gat. Zo van boven is het toch eigenlijk maar niks. Een paar surfers proberen zich in evenwicht te houden op hun planken. 't Valt niet mee want er is bijna geen wind. De piloot weet ons te vertellen dat die eigenlijk bij de start van een ballon ook niet meer mag bedragen dan een knoop of negen, kortom: onder de windkracht drie. Er wordt een gasfles af- en een ander weer aangekoppeld. Zo'n fles schijnt maar voor een half uur brandstof te bevatten.

Onderweg

Links ligt Voorthuizen. Mocht Barneveld vanuit de lucht al weinig betekenen, Voorthuizen ziet er welhaast nóg kleiner uit. Het dorp lijkt nog het meest op een poging van enkele studenten die met het omduwen van dominostenen in het Guiness' Book of World Records wilden komen maar er vroegtijdig mee zijn gestopt.

Onder ons de golfbaan van 'Edda Huzid'. 'Een prachtig landingster rein', denk ik en zeg dit dan ook tegen de piloot. Deze schiet in de lach en verzekert me dat dit nu juist niet het geval is. 't Schijnt duizenden guldens schade op te leveren wanneer 'de green' -het grasterrein rondom het gaatje. beschadigd wordt. Kleine lego-poppetjes trekken potloodjes achter zich aan. Af en toe staan ze stil en wordt er met een streepje gezwaaid. Ik verbeeld me het balletje te zien maar dat -ik weet het- ben ik in dit geval zelf; vanaf deze hoogte is dat natuurlijk niet mogelijk. .. Verder drijven we over uitgestrekte bosgebieden met campings daartussen. duizenden stedelingen brengen hier 's zomers hun vakantie door. Tussen de linnen bouwsels, caravans. en stacaravans stijgén hier en daar blauwe rook-krinkels omhoog. 't Schijnt vanavond barbecueweer te zijn en wat is er heerlijker dan een lapje ongaar vlees te eten, een verkoold worstje of een pukkelige kippepoot ?

Er schreeuwt ergens onder ons een pauw en indachtig het verhaal van mijn moeder dat dit meestal de komst van regen betekent, kijk ik behoedzaam naar de wolken. 't Ziet er eigenlijk niet zo onrustbarend uit en ik haal opgelucht weer adem. M'n mede-passagiers zien er nu wat gezonder uit. De spierwitte heeft wat meer en de knalrode wat minder kleur gekregen.

De landing...

In de verte doemt de Ermelose heide op. Onze piloot deelt ons mede daar een landingsplekje te willen zoeken. Samen met ons neemt hij nog even 'het rampenplan' door : 'alleen de touwlussen vasthouden, niet aan de gasslangen komen, door de knieën en pas uit de mand als ik het zeg'. Ik ben er nu zo langzamerhand trouwens van overtuigd dat me niets meer kan gebeuren. Overmoedig hang ik over de rand en converseer met een paar toeristen die vanuit de diepte mij een groet toeroepen. Is dit hier Alkmaar?, vraag ik humoristisch. 'Nee. dan bent u helemaal verkeerd!', is het antwoord. 'Da's nou sneu', roep ik schaterend terug.

Met korte vuurstoten zet de ballonvaarder de landing in. Op aanraden van de piloot grijpen we de touwlussen stevig vast. De aarde komt nu toch wel angstwekkend snel dichterbij. De mand sliert door een berkenboompje en bonkt tegen de grond. Omhoog gaat het weer om tien meter verder opnieuw tegen de grond te slaan, we schuiven enkele meters door terwijl de piloot met lange halen de parachute uit de top van de ballon trekt. Even lijkt het erop dat we met mand en al tegen de heiplaggen zullen smakken, maar dan is het voorbij.

Langs de weg stoppen enkele auto's, de inzittenden komen naar ons toe gehold. Na toestemming van

de ballonvaarder verlaten we de mand en proberen er uit te zien als.geroutineerde ballonpassagiers. Achteloos verstrekken we enige technische -onderweg opgevangen- informatie over snelheid, hoogte en temperatuur in de ballon. Samen met mijn medepassagiers poseer ik bij de mand voor een groepsfoto.

Inmiddels is ook de volgwagen aangekomen. De gebrilde en besnorde chauffeur begint samen met de piloot en nog een bemanningslid de ballon af te breken en op te vouwen. Nadat alles in een onwaarschijnlijk kleine aanhanger is gestouwd volgt de ballondoop. De piloot ontkurkt een fles. 'champagne' -'t was trouwens Sekt, maar dat doet er niet toe, -en laat ons het een of andere maffe verhaal nazeggen waarna hij poogt een deel van mijn kapsel in vlammen te doen opgaan alvorens hij de beginnende brand met de drank weer blust. 't Schijnt er bij te horen evenals de titel 'Graaf van Barneveld tot Uddel' , hetgeen later nog eens door een luchtdoopbewijs wordt bevestigd.

Eerlijk gezegd vond ik het achteraf een schitterende ervaring, zo'n ballonvaart en als de desbetreffende firma me het volgend jaar opnieuw zoiets zou aanbieden dan zie ik niet in waarom ik dan één van mijn medewerkers mee zou laten gaan. Maar ja, dat schijnt tegenwoordig wel zo vriendelijk te zijn voor je personeel. Eén ding is zeker: Jannie van de Verkoop wordt het in elk gevat niet!