Dit verhaal komt uit de pen van een passagier die een ballonvaart kreeg aangeboden van een zakenrelatie. De vaart werd gemaakt tijdens de "Internationale Barneveldse Ballonfiësta" Het was z'n eerste vaart in een heteluchtballon.

'M'n eerste keer', Belevenissen van een Ballonpassagier Hoe het begon... Het kwam als een soort donderslag bij heldere hemel. Eén van onze vaste leveranciers, normaal goed voor een magnetron of een cd-speler bij wijze van relatiegeschenk aan het einde van het jaar, bood ons bedrijf een ballonvaart aan. Familieberaad en slapeloze nachten volgden en mijn, overigens lieftallige, echtgenote betrap te ik op een controle van mijn levensverzekeringspolis! Dit laatste had ze niet meer gedaan sinds we besloten om jaarlijks een wintersportvakantie te gaan houden. Een huivering bekroop mij en in gedachten zag ik haar, m'n nageslacht en mijn medewerkers al achter m'n baar lopen. Hoezo bang ? Op kantoor hadden ze er plezier in. Juffrouw Jannie van de afdeling Verkoop kwam me zo'n - vergeef me het woord -kotszak brengen die ze had meegenomen uit het vliegtuig na haar vakantietrip naar Kreta. "Voor het geval dát"- zei ze, maar ik werd er eerlijk gezegd niet vrolijk van. Zij wel natuurlijk, want ze liep stikkend van het lachen m'n. kantoor weer uit. Het is zover... Eén week en drie gezinsverpakkingen Valdispert later was het zover. Ik plakte rond een uur of zes m'n "VIP-parkingkaart" achter de voorruit van mijn auto,. laadde m'n binnenpretjes hebbende echtvriendin en onuitstaanbare kinderen in en begaf me op weg. Van de ontvangst door de lieftallige hostess en het "inchecken" weet ik me eerlijk gezegd geen barst meer te herinneren. Ik kwam pas weer een beetje tot m'n positieven toen het , "zover was" .De charmante gastvrouw sleurde me mee naar een hoek van het veld waar enkele mannen en vrouwen bezig waren een grote lap stof uit een zak te trekken. Moest ik daar nu mee de lucht in ? Stiekem voelde ik even aan het materiaal, 't was wel verrekte dun. Om daar nu je leven aan toe te vertrouwen. Geen gek idee eigenlijk van m'n vrouw om toch even die verzekeringspolis na te kijken….... De ballonvaarder startte de grote ventilator die naast de mand stond opgesteld. De koude lucht veranderde de lap stof in een soort fabriekshal van textiel. Toen de ballon naar het oordeel van de ballonvaarder voldoende vorm had gekregen stak hij de branders aan en vulde met korte stoten het bouwsel met hete lucht. Langzaam kwam het gevaarte overeind en kromp ik bijna in elkaar….Eén van zijn medewerkers kwam met een touw aanhollen dat aan het frame van de branders werd vastgemaakt. Even later mocht ik aan boord. Het vertrek... Als je er die eerste keer voor staat moet je toch even wat wegslikken. Zou ik "het" nu wel doen ? Zomaar in zo'n rieten mandje stappen en me overgeven aan de luimen van de onbetrouwbaar uitziende piloot en de grillen van de wind? Bang voor het homerisch gelach van vriend en -natuurlijk!- vijand. klim je over de rand en vind jezelf, stijf samengeperst met nog twee andere, krampachtig glimlachende slachtoffers en de zelfverzekerend grijnzende piloot, terug op zo' n drie vierkante meter meubelplaat omgeven door een rieten hekwerkje en met vier grote gasflessen in de hoeken. De instructie van de piloot maakt het er al niet beter op: je mag de gasslangen niet aanraken, moet tijdens de landing door de knieën, mag dan alleen de touwlussen vasthouden en pas uit de mand als de. ballonvaarder daartoe toestemming geeft. "Lichtgroen", dat moet nu ongeveer de kleur van m'n gezicht zijn, denk ik, en. verstolen gluur ik naar m'n medepassagiers. De één ziet spierwit en de ander knalrood, dus dat verhoogt m'n zelfvertrouwen ook niet spectaculair. Familieleden en vrienden maken foto's van ons. Ik tover zowaar een glimlach op m'n gezicht en probeer tevens enthousiast te kijken. Het valt niet mee als je tegelijkertijd zo'n vreemd gevoel in maag en darmen krijgt en eigenlijk het liefst aan de piloot zou willen vragen of er ook een chemisch toilet aan boord is! Boven m'n hoofd brullen de branders en de spaarzame haren op m'n schedeldak bieden onvoldoende beschutting tegen de hitte. Een petje zou niet zo gek geweest zijn, peins ik nog en plotseling realiseer ik me dat we "los" zijn. Langzaam en dan wat sneller zie ik de vertrouwde Koewei onder me wegzinken. Buurman links, die spierwitte, klemt z'n beide handen als een paar bankschroeven om de met suède beklede rand van de mand. Z'n knokkels laten duidelijk zien dat die knuisten slechts met behulp van een breekijzer kunnen worden verwijderd. De "knalrode" schijnt nú al door de knieën te zakken terwijl dat toch duidelijk alleen bij de landing verplicht was! De vaart... Wat beverig kijk ik naar beneden en zie gigantische mensenmassa's wuiven en hoor ze zelfs roepen. Onder ons beginnen andere ballons al wat meer vorm te krijgen en boven de bomen, richting Voorthuizen. hangen degenen die ons voorgingen op deze tocht vol onzekerheden. Het dorp Barneveld lijkt nu opeens een dorpje. De anders zo dominerende appartementgebouwen wekken de indruk door kinderen van kartonnen dozen in elkaar te zijn geknutseld. Minuscule mensjes stappen in hele kleine blikjes waarvan je alleen uit ervaring weet dat het auto's moeten zijn. Het Fleischmann-treintje Ede - Amersfoort rijdt langs de rand van het Schaffelaarsebos als een soort gele rups op een boerenkoolblad. In de verte zie je weer andere plaatsen die allen om het hardst smeken om aan je voeten te mogen liggen: Nijkerk, Amersfoort en, heel in de verte Utrecht. Het is verwonderlijk wat je allemaal nog hoort op zo' n driehonderd meter boven de aarde. Het geroezemoes van het veelkoppige publiek onder je, de klanken van de beiaard - verrek, 't is al half negen -en een paar blaffende honden. Statig drijven we door het zwerk. Onder ons de weilanden ten noorden van het Schaffelaarsebos. Links hotel 'Heidepark' en daarnaast het gelijknamige naargeestige bosje met de krassende roekenkolonie. Industrieterrein 'De Harselaar' komt in zicht. Onze ballon weerspiegelt zich in de vijver voor het pand van Baan Automatisering en rechts van ons kringelt een, toch redelijk witte, sliert rook uit de 'smeerpijp' van Broerius. Op de snelweg Amersfoort - Apeldoorn houden auto's in en er wordt luid getoeterd. Veel mensen schijnen ons te benijden en. eerlijk gezegd. ik begin me al veel behaaglijker te voelen op m'n 'frontbalkon aarde'. Beneden ons het Zeumerse Gat. Zo van boven is het toch eigenlijk maar niks. Een paar surfers proberen zich in evenwicht te houden op hun planken. 't Valt niet mee want er is bijna geen wind. De piloot weet ons te vertellen dat die eigenlijk bij de start van een ballon ook niet meer mag bedragen dan een knoop of negen, kortom: onder de windkracht drie. Er wordt een gasfles af- en een ander weer aangekoppeld. Zo'n fles schijnt maar voor een half uur brandstof te bevatten. Onderweg Links ligt Voorthuizen. Mocht Barneveld vanuit de lucht al weinig betekenen, Voorthuizen ziet er welhaast nóg kleiner uit. Het dorp lijkt nog het meest op een poging van enkele studenten die met het omduwen van dominostenen in het Guiness' Book of World Records wilden komen maar er vroegtijdig mee zijn gestopt. Onder ons de golfbaan van 'Edda Huzid'. 'Een prachtig landingster rein', denk ik en zeg dit dan ook tegen de piloot. Deze schiet in de lach en verzekert me dat dit nu juist niet het geval is. 't Schijnt duizenden guldens schade op te leveren wanneer 'de green' -het grasterrein rondom het gaatje. beschadigd wordt. Kleine lego-poppetjes trekken potloodjes achter zich aan. Af en toe staan ze stil en wordt er met een streepje gezwaaid. Ik verbeeld me het balletje te zien maar dat -ik weet het- ben ik in dit geval zelf; vanaf deze hoogte is dat natuurlijk niet mogelijk. .. Verder drijven we over uitgestrekte bosgebieden met campings daartussen. duizenden stedelingen brengen hier 's zomers hun vakantie door. Tussen de linnen bouwsels, caravans. en stacaravans stijgén hier en daar blauwe rook-krinkels omhoog. 't Schijnt vanavond barbecueweer te zijn en wat is er heerlijker dan een lapje ongaar vlees te eten, een verkoold worstje of een pukkelige kippepoot ? Er schreeuwt ergens onder ons een pauw en indachtig het verhaal van mijn moeder dat dit meestal de komst van regen betekent, kijk ik behoedzaam naar de wolken. 't Ziet er eigenlijk niet zo onrustbarend uit en ik haal opgelucht weer adem. M'n mede-passagiers zien er nu wat gezonder uit. De spierwitte heeft wat meer en de knalrode wat minder kleur gekregen. De landing... In de verte doemt de Ermelose heide op. Onze piloot deelt ons mede daar een landingsplekje te willen zoeken. Samen met ons neemt hij nog even 'het rampenplan' door : 'alleen de touwlussen vasthouden, niet aan de gasslangen komen, door de knieën en pas uit de mand als ik het zeg'. Ik ben er nu zo langzamerhand trouwens van overtuigd dat me niets meer kan gebeuren. Overmoedig hang ik over de rand en converseer met een paar toeristen die vanuit de diepte mij een groet toeroepen. Is dit hier Alkmaar?, vraag ik humoristisch. 'Nee. dan bent u helemaal verkeerd!', is het antwoord. 'Da's nou sneu', roep ik schaterend terug. Met korte vuurstoten zet de ballonvaarder de landing in. Op aanraden van de piloot grijpen we de touwlussen stevig vast. De aarde komt nu toch wel angstwekkend snel dichterbij. De mand sliert door een berkenboompje en bonkt tegen de grond. Omhoog gaat het weer om tien meter verder opnieuw tegen de grond te slaan, we schuiven enkele meters door terwijl de piloot met lange halen de parachute uit de top van de ballon trekt. Even lijkt het erop dat we met mand en al tegen de heiplaggen zullen smakken, maar dan is het voorbij. Langs de weg stoppen enkele auto's, de inzittenden komen naar ons toe gehold. Na toestemming van de ballonvaarder verlaten we de mand en proberen er uit te zien als.geroutineerde ballonpassagiers. Achteloos verstrekken we enige technische -onderweg opgevangen- informatie over snelheid, hoogte en temperatuur in de ballon. Samen met mijn medepassagiers poseer ik bij de mand voor een groepsfoto. Inmiddels is ook de volgwagen aangekomen. De gebrilde en besnorde chauffeur begint samen met de piloot en nog een bemanningslid de ballon af te breken en op te vouwen. Nadat alles in een onwaarschijnlijk kleine aanhanger is gestouwd volgt de ballondoop. De piloot ontkurkt een fles. 'champagne' -'t was trouwens Sekt, maar dat doet er niet toe, -en laat ons het een of andere maffe verhaal nazeggen waarna hij poogt een deel van mijn kapsel in vlammen te doen opgaan alvorens hij de beginnende brand met de drank weer blust. 't Schijnt er bij te horen evenals de titel 'Graaf van Barneveld tot Uddel' , hetgeen later nog eens door een luchtdoopbewijs wordt bevestigd. Eerlijk gezegd vond ik het achteraf een schitterende ervaring, zo'n ballonvaart en als de desbetreffende firma me het volgend jaar opnieuw zoiets zou aanbieden dan zie ik niet in waarom ik dan één van mijn medewerkers mee zou laten gaan. Maar ja, dat schijnt tegenwoordig wel zo vriendelijk te zijn voor je personeel. Eén ding is zeker: Jannie van de Verkoop wordt het in elk gevat niet!

De gebroeders Montgolfier

Naar met enige stelligheid mag worden aangenomen, zijn het in de ons bekende, westerse geschiedenis de Franse gebroeders Montgolfier geweest die voor het eerst een echte, bemande luchtballon het luchtruim hebben doen kiezen. De lichte restrictie in voorgaande stelling vindt zijn oorzaak in de mening van sommige archeologen die met afbeeldingen op potscherven menen te kunnen opmaken dat de Indianen van Peru, de Nazca's twintig eeuwen geleden de heteluchtballon al kenden. Maar potscherven zijn even geduldig als papier….

Hoe dan ook, Joseph en Etienne Montgolfier waren twee zoons van de papierfabrikant Montgolfier te Annonay. Joseph was grillig, geniaal en van jongsaf aan altijd aan het 'uitvinden': verbeteringen voor zijn vaders papiermachines, maar ook 'bizarre' fantasieën. Zijn broer Etienne stond meer met beide benen op de grond, studeerde bouwkunde en trok als architect naar het Parijs van het 'Ancien Régime". Broer Joseph bleef in Annonay en hield het beheer over vaders fabriek.

Het verhaal wil dat hij op een avond, gezeten aan het open haardvuur, waarnam dat een daarvoor te drogen hangende japon van zijn echtgenote opbolde en de neiging kreeg te fladderen. Had hij als oppassende student zijn Archimedes goed geleerd, dan zou hij geweten hebben dat warme lucht stijgt, t.o.v. de omringende koude lucht, al zou hij het nog geen 'thermiek' genoemd hebben.

Nu echter wijt hij het verschijnsel aan de binnen de japon gevangen rook van het haardvuur en dat zet hem tot nadenken respectievelijk 'uitvinden'. In 1772 verzoekt hij zijn broer in Parijs tafzij en touw in te kopen voor een uniek experiment. De beide broers, de degelijke en de grillige, werken het idee samen in stilte uit. Na wat experimenten op kleine schaal komen ze op 4 juni 1783 in Annonay met hun uitvinding naar buiten. Hun 'Montgolfière' stijgt op, het publiek is verbijsterd. Het nieuws gaat als een voor de wind varend heteluchtvuurtje naar Parijs en al spoedig komt er een verzoek van het hof, de 'stunt' aldaar te herhalen. Het verzoek is een bevel.

Op 21 november 1783 worden voor het paleis in het Parijse Bois de Boulogne onder immense belangstelling de voorbereidselen getroffen. Op het voorplein van het paleis is een vierkant podium gebouwd, met in het midden daarvan een groot rond ovengat. Aan weerszijden van het verhoog staan twee, zwaar getuide masten, waarin een vooralsnog slaphangende zak van papier en tafzijde is opgehangen. De slurf van de zak mondt uit in een ronde mand, met in het midden een gat van dezelfde diameter als het ovengat. In de oven brandt een groot vuur, dat een verstikkende stank verspreidt, omdat het gevoed wordt met oude laarzen, rottend vlees, nat stro en andere zaken die voor rookontwikkeling zorgen. Het geheim zou immers in de rookontwikkeling en niet in de verhitte lucht schuilen….

Na twee uur is de 'Montgolfière' gedoopte ballon, meer dan twintig meter hoog, in volle glorie verrezen. Hemelsblauw en met vergulde guirlandes versierd. Niet de gebroeders Montgolfier zelf stappen in de mand van de statige ballon. De bemanning bestaat uit de jonge wetenschapper Francois Pilatre de Rozier en de gedegradeerde officier Markies d' Arlandes.

Lodewijk XVI, die het avontuur te gevaarlijk vond voor zijn waardevolle, inventieve onderdanen de Montgolfiers, was aanvankelijk van plan geweest misdadigers als bemanning aan te wijzen. Vielen ze dood, dan vielen ze dood, overleefden ze het dan was gratie hun beloning. Gelobby in de paleisgangen had de eretaak uiteindelijk toegeschoven aan deze twee, bepaald vermetele hovelingen.

Even na twee uur worden de kabels tussen ballon en masten gekapt en verheft de Montgolfière zich, in doodse stilte nagekeken door Koning, hofhouding en duizendkoppig publiek.

De 'Journal de Paris' van 22-11-1783 wist te melden: 'De luchtvaarders waren spoedig uit het zicht verdwenen, maar het gevaarte tekende zich statig tegen de horizon af en steeg tot zeker 900 meter. Het voer boven de Seine en was in geheel Parijs te zien.' Inmiddels had de bemanning wel enige moeilijke minuten. Door de hitte had het, deels papieren, omhulsel hier en daar vlam gevat en enkele koorden tussen ballon en mand waren doorgeschroeid. Maar d'Arlandes weet het begin van de brand met de veiligheidsvoorraad water te blussen. Na 25 minuten landen de twee ballonvaartpioniers 8 kilometer buiten Parijs in een landerij tussen twee windmolens.

Ballonvaren in het land van de Smile

Ballonvaren in Nederland is een belevenis. Hangend aan een grote bel warme lucht, langzaam drijvend door de lucht. Genietend van het steeds wisselende landschap. Ballonvaren in Nederland is kicken. Ballonvaren aan het andere einde van de wereld is nog veel specialer, een ander landschap, andere omstandigheden, en de boeiende reacties van omstanders, mensen die nog nooit eerder een luchtballon hebben gezien. 

Marcel en Jenny Pijnappel reisden afgelopen februari af naar de Filippijnen om daar op uitnodiging van de organisatie deel te nemen aan de 9e editie van the Philipine International Ballonfiësta. Hier een reisverslag van deze bijzondere belevenis. Joy Roa is de gedreven organisator van het dit jaar voor de 9e keer gehouden ballonfiësta.

Hij is een van de 4 Filipino’s die in het bezit zijn van een ballonvaarderbrevet, en Marcel ontmoette hem in 1995 op de ballonfiësta in Bristol. Contacten werden gelegd, en al spoedig volgde er een uitnodiging om in de Filippijnen te komen ballonvaren. Helaas is die deelname er nooit van gekomen, maar Marcel bleef wel nauwe contacten onderhouden met Joy. Van ballonvaren in de Filippijnen is het echter nooit gekomen. Ook voor de fiësta van 2005 ontvingen Jenny en Marcel een uitnodiging, en zij besloten een familiebezoek (Jenny is Filippina) te combineren met de deelname aan de ballonfiësta.Het evenement werd evenals de voorgaande edities gehouden op de Clark airbase in de provincie Panpanga, zo’n 100 km ten noorden van Manilla.

De Clark airbase was indertijd de grootse Amerikaanse airbase  buiten de VS. Vanwege de strategische ligging was dit een enorm belangrijk steunpunt voor de Amerikanen. Er waren zo’n 5000 Amerikanen gelegerd. De luchtmachtbasis was zeer goed geoutilleerd en beschikte over zulke grote en sterke start- landings- en taxibanen dat zelfs de spaceshuttle er in geval van nood zou kunnen landen.

In 1991 hebben de Amerikanen de Filippijnen verlaten, en zo werd de basis een soort van spookstad. Veel leegstaande huizen, flatgebouwen en grootwinkelbedrijven staan er te wachten op betere tijden. Het provinciaal bestuur van Pampanga is momenteel druk bezig om nieuw leven in te blazen in met name de airbase. Om het gebied te promoten steunen zij ook de ballonfiësta die er mede voor zorgdraagt dat de Clark airbase  en het omliggende economische gebied wederom op de kaart wordt gezet, en internationale attentie krijgt. Het nu in ontwikkeling zijnde grootste passagiersvliegtuig (airbus A380 die 555 passagiers kan vervoeren) kan niet worden ontvangen op de nationale luchthaven in Manilla omdat start en landingsbanen te dicht op de taxibanen liggen. Bovendien zijn start- en landingsbanen ook niet lang genoeg. De luchthaven van Manilla ligt middenin de metropool Manilla, en uitbreiding is dus uitgesloten; bovendien is het verkeer in Manilla zodanig druk dat het soms nauwelijks mogelijk is om de luchthaven te bereiken. Grote kansen dus voor Clark airbase, waar ruim voldoende ruimte is om zelfs de grootste vliegtuigen te kunnen ontvangen. Ook UPS (United Parcel Service), die wij kennen van de grote bruine vracht- en bestelwagens met de gouden letters, hebben ervoor gekozen om hun hoofdvestiging voor het verre oosten op de Clark airbase te vestigen. UPS vliegt met eigen vrachtvliegtuigen en zodoende is de Clark Airbase een prima locatie.

Er is UPS veel aan gelegen dat het gebied verder wordt doorontwikkeld, vandaar dat zij ook hun welwillende medewerking hebben verleend aan de ballonfiësta middels een erg belangrijke vorm van sponsoring. UPS zorgde er namelijk als hoofdsponsor voor dat de deelnemende ballonnen en bijbehorende apparatuur en equipement werden getransporteerd naar de Clark airbase. Een bijdrage van enorm belang voor het evenement. Een ballon met mand en bijbehorende spullen weegt ongeveer 250 kg en is behoorlijk groot qua omvang. De kosten van het invliegen van 20 ballonnen zou voor een organisatie van een ballonfiësta onbetaalbaar zijn.

 Dankzij de fantastische hulp van UPS was het mogelijk om met onze eigen Pijnappel Suzuki ballon te varen in de Filippijnen. Het was een internationaal gebeuren op de Filippijnen.
 Deelnemers waren er uit Korea, Japan, Noorwegen, Engeland, Amerika, Duitsland, Hongarije en wij als enige team uit Nederland. Een groot international en vooral bont gezelschap. Dat ballonvaart verbroederd bleek ook wel weer uit de drie dagen dat het evenement duurde; we kwamen als onbekenden, en namen afscheid van alle internationale teams als goede vrienden. Het landschap is fabeltastisch, de reacties van de vele toeschouwers zijn hartverwarmend. Velen van hen hebben nog nooit een heteluchtballon gezien, en de oohhhs en aahhhs zijn er dan ook in grote getale. De eerste ballonvaart was op 11 februari om 07.00 ’s ochtends. Vroeg uit de veren dus, de briefing begint (tegen de Filippijnse gewoonte in) stipt op tijd. Wat onwennig vanwege het vroege tijdstip van opstaan (04.45 uur, en om 05.30 uur eerste briefing) staan wij in de grote hangar van het sportvlieggedeelte van Clark Airbase. Joy Roa houdt een wel erg simpele briefing: “the weather is fine, have a nice flight”!! Tijdens de fiësta is er een soft competition, een vossenjacht. Natuurlijk is Joy de “vos”en stijgt als eerste op. Weldra volgen alle ballonnen en wij gaan als laatste. Ik huldig altijd de gedachte : “of als eerste, of als laatste de lucht in wil je tenminste de meeste attentiewaarde genereren”. Het bleek een goede keuze, omdat wij de volgende dag prominent met onze ballon op de voorpagina van de  Phillipine Star prijkten. Het opstijgen is een feest, niet in de laatste plaats omdat het voor ons alweer een poosje geleden is dat wij in Nederland hebben gevaren. En nu dus op de Filippijnen. Best wel aardig voor op je palmares. Het inmiddels toegestroomde publiek reageert fantastisch, ze zwaaien en roepen enthousiast naar ons. Voor velen van hen is het de eerste keer dat ze een dergelijk schouwspel zien, ballonnen zijn immers geen dagelijkse kost op de Filippijnen. Ook voor ons is het een enerverende ervaring; een prachtig tropisch landschap in de nabijheid van Mount Pinatubo, de vulkaan die in 1991 behoorlijk van zich deed spreken, en het gehele gebied bedekte met een dikke laag as. Het uitzicht was zo fenomenaal dat wij helemaal vergaten te kijken waar de vos ging landen. We zaten daarom zodanig ver van hem af dat we niet eens een marker hebben gegooid. Na een bijzondere vaart van 40 minuten vonden wij een geschikt veld om te landen, en de eerste vaart was een feit. 
Crewleden zijn zoals wij allen weten erg belangrijk in de ballonvaart. Zonder crew kan er nu eenmaal niet worden gevaren. De organisatie had ook hier uitstekend voor gezorgd.

Onze crew bestond uit een aantal zeer enthousiaste vrijwilligers, gerekruteerd uit de plaatselijke 4WD vereniging. Wij hadden het geluk dat onze crew al een aantal malen had geholpen bij voorgaande edities van het evenement, en wij konden dus beschikken over ervaren helpers en volgers. Oude fourwheeldrives, met antieke en gammele open aanhangertjes voldeden prima, en onze crew had er ook duidelijk plezier in.

Ze waren binnen een minuut na de landing bij ons. Na de vaart weer even gas tanken, en daarna even een ontbijtje scoren in de plaatselijke Mac. Donalds. Met 12 man ontbijten met alles erop en eraan voor 800 Peso, omgerekend ongeveer € 12,00. De hele dag de tijd waren er allerlei andere luchtvaartactiviteiten op het terrein te aanschouwen. En er was nogal wat: ultra lights, parachutisten, motorvliegtuigen, motorgliders, sky divers, aerobatics, vlieger demonstraties, radiografisch bestuurde vliegtuigen en helicopters.

Het was genoeg om de gehele dag door te komen en toeschouwers kwamen er dan ook in groten getale. Natuurlijk was er op het gehele feestterrein voldoende te eten en te drinken te koop, terwijl er ook dagelijks diverse optredens door artiesten werden verzorgd. De organisatie had kosten noch moeite gespaard om er voor een groot publiek een aantrekkelijk en dagvullende happening van te maken. De eerste vaart was een succes en we konden haast niet wachten tot de volgende dag want er zouden diverse zwagers en schoonzusjes ervaren waar hun zus en zwager in Holland zo druk mee zijn in Nederland. Geen van allen hadden ooit een ballon in het echt gezien, laat staan dat ze er ooit hadden ingezeten. De tweede dag (12 februari) zou een zeer bijzondere worden in de 9 jarige geschiedenis van de Philippine Hot-air Balloon Fiesta. Na opstijging bleek er een BOX te zijn. Een box is een meteorologisch verschijnsel dat er voor zorgt dat de wind in de onderste luchtlagen een 180 graden andere richting heeft dan de wind in hogere luchtlagen. Dat betekende dus dat onze koers bij opstijging pal west was. Toen wij hoger gingen werden wij richting het oosten geblazen, en bij het dalen gingen wij wederom richting het westen. Dit hield dus in dat wij weer precies op het startveld terug kwamen. Wij noemden het een Reuzenrad-vaartje, we hadden dus een reusachtige cirkel in de lucht beschreven. Dit kwam natuurlijk goed uit want wij hadden 8 familieleden die mee wilden varen, terwijl er in ons mandje maar plaats voor vier personen was. Normaal gesproken maak je dan een tussenlanding onderweg om de passagiers te wisselen, maar dit is vaak wel een beetje lastig voor de crew die dan wel precies op tijd bij de ballon moet zijn. Nu konden de volgers dus lekker op het vertrekpunt blijven staan om te kijken naar de ballonnen die allemaal het zelfde trucje uit konden halen. Rondje varen, tussenlanding, passagiers wisselen en nog een keer hetzelfde kunstje. Het was in de geschiedenis van de Philippine Balloon Fiesta de eerste keer dat er een box gevaren kon worden.

De derde en tevens laatste vaart was er een die absoluut in mijn persoonlijke top 3 van mooiste vaarten ooit zal komen te staan. Wij startten als laatste en hebben ruim anderhalf uur doorgevaren.  De meeste piloten waren al lang geland, maar de omstandigheden bleven zodanig goed dat wij nog even doorgingen.

 De fraaiste landschappen schoven als een film onder ons door. Zorgvuldig gecultiveerde rijstvelden, riviertjes, weggetjes, dorpjes en dat alles van een onbedorven schoonheid. Ballonnen zijn een onbekend fenomeen in de Filippijnen; rondom Clark Airfield echter zijn mensen ze wel gewend van de laatste 8 ballonfiësta’s. Meestal werden er vaarten gemaakt van 30 a 40 minuten bij een snelheid van maximum 20 km per uur. Dus de bewoners die in een straal van 10 a 15 km van de airbase wonen zouden ooit wel een ballon hebben kunnen zien. Wij voeren 25 km per uur en legden dus in anderhalf uur bijna 40 km af, en kwamen daardoor terecht op een plaats waar nog nooit een ballon was geweest. 

Binnen 3 minuten stonden er 200 kinderen aan het mandje, terwijl even later ook de papa’s, mama’s, opa’s en oma’s even poolshoogte kwamen nemen. Ze dachten dat we gecrashed waren, maar we konden ze overtuigen van het tegendeel.Er volgde een ongekende gastvrijheid; de landeigenaar bood bezorgd onderdak aan voor Marcel, omdat de zon wel te warm voor hem zou zijn.

 Het was echter pas 10 uur in de ochtend, en de zon was nog lang niet op volle sterkte. We moesten natuurlijk even binnen komen, koffie drinken en volgens Filippijnse traditie iets eten. Na anderhalf uur was het hoogste tijd om afscheid te nemen van deze fantastische mensen want we hadden nog minstens anderhalf uur nodig voor de terugreis naar Clark.Het was alweer onze derde en laatste vaart op de Filippijnen. Volgend jaar weer? Het was eigenlijk te kort, we hadden meer willen (er)varen. Het was niet alleen onze gedachte, van de andere deelnemers hoorden we hetzelfde. 

Laat de fiësta volgend jaar minimaal een dag langer duren, of mogelijk twee. Een mooier compliment kan een organisator niet krijgen. Het was een voorrecht om te mogen varen in het land van de Smile. We denken er nog heel vaak aan terug . . . met een smile. Wij zouden graag nog een woord van dank willen uitspreken aan onze goede vriend en collega Ton Rentier.

 Buiten het feit dat hij ons nog wel eens voorziet van spectaculaire e-mails, heeft hij voor ons tijdens onze vliegreis (met de KLM) ook het nodige weten te betekenen. Hartelijk dank hiervoor Ton.

Boerenvaart

Na een prachtige vaart moet er altijd weer een goed plekje worden gezocht om een goede en vooral veilige landing te kunnen maken. Meestal landen wij in een weiland, en gaan daarna eerst de landeigenaar opzoeken om toestemming tot berging te verkrijgen.

Van de landeigenaar vragen wij de naam en adresgegevens die wij nodig hebben om de ballonvaart officieel te kunnen registreren bij de daarvoor bedoelde instanties.

Uit alle landingsbriefjes die wij in één jaar verzamelen, loten wij per jaar 5 landeigenaren uit die van ons een gratis ballonvaart krijgen aangeboden. Natuurlijk is het aardig dat diegenen die niet hebben gewonnen toch kunnen zien wie er tot de gelukkigen behoort. In 2009 werden de onderstaande landeigenaren uitgeloot :

1	Dhr Bloo	Raalte
2	Dhr. Jalink	Heerde
3	Dhr. G. Pardijs	Vierakker
4	Dhr. Tuitert	Epse
5	Dhr. Veldwijk	Nijbroek

In 2008 werden de onderstaande landeigenaren uitgeloot :

1	Dhr.Vredenberg	Empe
2	Dhr. Oosterwijk	Lettele
3	Dhr. D. Bronsink	Heerde
4	Dhr. Leferink	Halle
5	Dhr. Wesselink	Empe

In 2007 werden de onderstaande landeigenaren uitgeloot :

1	Dhr./Mevr. Bezemer	Joppe
2	Dhr. L. Beeftink	Steenderen
3	Dhr. A. Reinders	Toldijk
4	Dhr. J. Groot Koerkamp	Gorssel
5	Dhr. Poorterman	Vorden

In 2006 werden de onderstaande landeigenaren uitgeloot :

1	Dhr./ Mevr. Schekman	Laren
2	Dhr./Mevr. D. Wesselink	Vorden
3	Dhr. J. Tijhuis	Wilp
4	Dhr. E. Jansman	Luttenberg
5	Dhr. G. van Niersen	Epe

In 2005 werden de onderstaande landeigenaren uitgeloot :

1	Dhr. D. de Vries	Toldijk
2	Dhr. G. Grootentraast	Heeten
3	Dhr. A. Kruitbos	Wenum Wiesel
4	Mw. S. Burren	Loenen
5	Dhr. W. Stegeman	Wijhe

In 2004 werden de onderstaande landeigenaren uitgeloot :

1	Dhr. M. Umbgrove	Alment
2	Dhr. J. Brinkman	Epse
3	Dhr. Jurriens	Eerbeek
4	Dhr. J. Kleiboer	Beemte
5	Dhr Giesen	Eldrik

In 2003 werden de onderstaande landeigenaren uitgeloot :

1	Dhr. v. Hartskamp	Emst
2	Dhr. B.J.M. Jutten	Twello
3	Dhr. Hendriks	Klarenbeek
4	Dhr. IJsseldijk	Steenderen
5	Dhr. Abbink	Lochem
6	Dhr. Grefhorst	Beekbergen

In 2002 werden de onderstaande landeigenaren uitgeloot :

1	Dhr. H. Aarnink	Lettele
2	Dhr. R.J. Lamers	Angerlo
3	Dhr. W. Harenberg	Baak
4	Dhr. Kouwert	Heeten
5	Dhr. H. Makkink	Warnsveld

In 2001 werden de onderstaande landeigenaren uitgeloot :

1	Dhr. H.W. Welmer	Markelo
2	Dhr. H.M. Ruiterkamp	Exel
3	Mevr. Bosveld	Halle
4	Dhr. H.J. Bussink	Wilp
5	Dhr. Oude Maatman	Weerselo

In 2000 werden de onderstaande landeigenaren uitgeloot:

1	Dhr. L. Manenschijn	Lemele
2	Dhr. E.J. Sprukkelhorst	Ruurlo
3	Dhr. H.J.W. Brummelman	Zutphen
4	Dhr. W. Peters	Drempt
5	Dhr. H.J. Schutte	Wilp

Adressen en telefoonnummers bekend bij Pijnappel Ballonvaarten Apeldoorn.